Twee dagen van schilderen achter de rug. Heb nu besloten om ook de trap wit
te schilderen. Dat is en wordt een lastig klusje. Ga maar bij jezelf na, hoe vanzelfsprekend het is dat je even naar boven holt. Je kunt niet van boven naar beneden alle treden in één keer schilderen. Daarnaast kom je ook te zitten met het probleem stof, als je te vaak over de natte, geschilderde treden heenloopt.
Ik doe het dus in etappes en het zal enige tijd kosten. Het mooiste zou zijn, in
één keer de hele boel schilderen, om daarna zo snel moegelijk de boot te pakken en een
aantal dagen in ons chalet op Ameland te verblijven. (Vandaar ook bovenstaande
foto, die ik vorig jaar op het eiland gemaakt heb.) Helaas zit dat er de eerste tijd
nog niet in. Vanmorgen kwam mijn pedicure @ home  langs. Wat een mooie service!
Het probleem is dat ik behoorlijk last ondervind van een hardnekkige likdoorn tussen de
kleine teen en de naastliggende teen. Doet behoorlijk pijn tot op het botje. Maar pijn of geen pijn…, ik blijf lopen. Ik beschouw het ook als een leerproces. Tijdens een lange wandeltocht moet je ook wel eens over een bepaalde pijngrens zien te komen. Helaas kon ze vanmorgen geen actie ondernemen. Zal eerst zelf een handeling moeten verrichten. Volgende week komt mijn pedicure weer langs en zal dan een
poging wagen om die vervelende likdoorn te verwijderen. Vanavond, de laatste
dinsdagavond van de maand, ga ik naar de raadsvergadering van onze gemeente
Dantumadiel. Als het weer morgenvroeg een beetje redelijk is, stap ik om kwart
voor acht bij W. in de auto, om ergens weer gedropt te worden en lopend naar
huis te gaan. Een soort van woensdagmorgen ritueel! Meestal ben ik dan rond koffietijd weer thuis.