De zon schijnt en hoe anders ervaar je dan een dag. Het begon vanmorgen al
vroeg, dat ik in Zwaagwesteinde moest zijn. Daar ondertekende burgemeester
Aalberts van gemeente Dantumadiel en de directeur van de ConeGroup de koop- en
de exploitatieovereenkomst van zwembad ‘De Frosk’ in De Westereen (Op z’n Fries
gezegd). Een overdracht met een feestelijk randje en daarom was er gebak. Ik was
daar in opdracht van de gemeente, om foto’s te maken voor een persbericht.
Thuisgekomen is het dan een kwestie om snel een foto te selecteren en deze zo
snel mogelijk bij de afdeling van de gemeente te krijgen die voor de
persberichten zorgt. Na het middageten zijn we, W. en ik, direct op de fiets
naar Dokkum gestapt. Het zonnetje lachte ons allervriendelijkst toe en met de
wind in de rug…! Al met al hebben we precies 15 kilometer gefietst. Tegen
beter weten in zou je bijna denken dat het voorjaar is. Krokussen en
sneeuwklokjes die in bloei staan. Dan te bedenken dat dit bloeiende spul
volgende week compleet kapot vriest. Later op de dag heb ik nog mijn
wandelschoenen aangetrokken en een flink stuk gelopen. Maar ja, voordat ik het
dorp uit was, had ik alweer de nodige tijd verpraat! Allereerst met een
alleraardigste overbuuf (F.W.) en daarna nog met een nu inmiddels oud-collega
(E.Kr.). Het lopen gaat overigens erg goed! Ik heb daar een ontzettend gevoel
over. Mijn nieuwe schoenen lopen perfect. De afstanden die ik afleg zijn me
meestal veel te kort! Daar komt ook nog eens bij, dat het vanmiddag genieten was
van de prachtige luchten en als toetje: Alweer een schitterende zonsondergang!
Ook tijdens het lopen kreeg ik voorjaarkriebels. Ik zag ze echt weer vliegen:
Een grote groep ljipkes (kievitten). Voor onze omgeving is dat uitzonderlijk
vroeg. Volgens mij vlogen ze een beetje vertwijfeld rond, dan weer richting het
noorden, dan weer zuidwaarts. Het leek erop of de groep ljipkes zich ook
afvroegen: Krijgen we nou nog een echte winter of gaat het toch weer
kwakkelen?!

Al een tijdje staat de foto van het nieuwe Provinciehuis te Leeuwarden op
mijn desktop. Omdat ik momenteel weinig buiten ben te vinden (hoe bestaat het!),
wordt het tijd om deze foto eens te plaatsen. Een stukje architectuur. De één
vindt het mooi, de ander moet er niks van hebben. Persoonlijk vind ik het erg
mooi geworden. Spannend qua vormgeving en mooi van kleur. Het torent hoog boven
de bestaande bebouwing in de binnenstad uit. Opnieuw was het vandaag een dagje
van schilderen. De raadsvergadering van gisteravond van de gemeente Dantumadiel
is wel erg laat geworden. Dit kwam door een motie van treurnis, ingediend door
de SGP Dantumadiel. Gewoon tenenkrommend te noemen. Daardoor kwam ook mijn ritme
van nacht en dag een beetje in de knoei. Het gevolg: Ontzettend slecht geslapen.
Loop ik normaal op de woensdagmorgen een uurtje of twee, vandaag werd het hem
niet. Op zich geen enkele probleem, want het lopen moet ook niet een obsessie
worden. Straks moet ik nog op pad om foto’s te maken voor de Ikkerwâldster. Een
uitgave van dorpsbelang Akkerwoude. De deadline nadert. Enne morgen komt er weer
een nieuwe dag. Als ik het goed gehoord heb gaan we richting een wintertje…!

Twee dagen van schilderen achter de rug. Heb nu besloten om ook de trap wit
te schilderen. Dat is en wordt een lastig klusje. Ga maar bij jezelf na, hoe vanzelfsprekend het is dat je even naar boven holt. Je kunt niet van boven naar beneden alle treden in één keer schilderen. Daarnaast kom je ook te zitten met het probleem stof, als je te vaak over de natte, geschilderde treden heenloopt.
Ik doe het dus in etappes en het zal enige tijd kosten. Het mooiste zou zijn, in
één keer de hele boel schilderen, om daarna zo snel moegelijk de boot te pakken en een
aantal dagen in ons chalet op Ameland te verblijven. (Vandaar ook bovenstaande
foto, die ik vorig jaar op het eiland gemaakt heb.) Helaas zit dat er de eerste tijd
nog niet in. Vanmorgen kwam mijn pedicure @ home  langs. Wat een mooie service!
Het probleem is dat ik behoorlijk last ondervind van een hardnekkige likdoorn tussen de
kleine teen en de naastliggende teen. Doet behoorlijk pijn tot op het botje. Maar pijn of geen pijn…, ik blijf lopen. Ik beschouw het ook als een leerproces. Tijdens een lange wandeltocht moet je ook wel eens over een bepaalde pijngrens zien te komen. Helaas kon ze vanmorgen geen actie ondernemen. Zal eerst zelf een handeling moeten verrichten. Volgende week komt mijn pedicure weer langs en zal dan een
poging wagen om die vervelende likdoorn te verwijderen. Vanavond, de laatste
dinsdagavond van de maand, ga ik naar de raadsvergadering van onze gemeente
Dantumadiel. Als het weer morgenvroeg een beetje redelijk is, stap ik om kwart
voor acht bij W. in de auto, om ergens weer gedropt te worden en lopend naar
huis te gaan. Een soort van woensdagmorgen ritueel! Meestal ben ik dan rond koffietijd weer thuis.

Rondje Ameland 2012. Vorige week heb ik me dan eindelijk weer ingeschreven
voor het prachtige Rondje Ameland. Voorgaande jaren was ik altijd één van de
eersten die zich aanmeldde. Dit jaar heb ik bewust eventjes gewacht, ik moest me
wel inhouden, maar het is gelukt. Kreeg van Geert, van de organisatie, wel een
leuke reactie: ‘We dachten al zou ie dit jaar niet meelopen?!’ Rondje Ameland is
een wandeling van bijna 50 kilometer rondom het mooie eiland Ameland. Bij het
krieken van de dag wordt, om 05.00 uur, het startschot in Hollum gegeven. De
route gaat langs de vuurtoren en via de Wadkant naar het Oerd. Via het
Noordzeestrand lopen we terug naar Hollum, waar de gezellige finish, met
bloemen, medaille en muziek op het Zwaneplein is. Oud-deelnemers kunnen zich in
de maand januari al opgeven. Vanaf 1 februari vindt vervolgens de inschrijving
van nieuwe en ook nog oude deelnemers plaats, op volgorde van aanmelding. Het
maximum aantal deelnemers van deze populaire wandeltocht is gesteld op
vijfhonderd! Een lichte groei ten  van voorgaande jaren.

Geruisloos, heel stilletjes voer vanmiddag een klein sloepje mijn
gezichtsveld binnen. Een zittende visser die zijn hengeltje had uitgeworpen. Op
of om kijkend en starend naar z’n vislijntje. Zo stil als het gekomen was, zo
stil verdween het richting horizon.

Vandaag een foto die een blik werpt in mijn ‘kantoortje’. Zo noem ik het
maar altijd, omdat ik hier toch regelmatig een deel van de dag doorbreng.
Vandaag gewoon een dag van vroeg op te staan. Dan heb ik het over een uur of
acht. Vanmorgen was het een doe-morgen. Naar de winkel, stofzuigen en
voorbereidingen treffen voor het avondeten en de nodige telefoongesprekken. Daar
tussendoor neem ik wel eens een kijkje op de digitale snelweg. Vanmorgen kreeg
ik van een Ierse loopvriendin het verzoek, of ik alstublieft nog aan twee
startkaarten voor De Slachte kan komen….! Dus wie twee startbewijzen voor me
heeft…, neem alstublieft contact met me op. Vanmiddag ben ik druk bezig
geweest met De Ikkerwâldster. Vier maal per jaar verschijnt dit boekje van
dorpsbelang Ikkerwâld en ik ben de zogenaamde eindredacteur. De deadline is
volgende week. Vanavond heb ik nog een gesprekje met de persoon die het geheel
druktechnisch klaarmaakt. Ik zit me dus overdag absoluut niet te
vervelen…!

(Lees voor vandaag: donderdag! Omdat het onmogelijk was om gisteren via weblog.nl een berichtje te plaatsen, is dit bericht blijven liggen tot vandaag.)

Er klinkt Rock en Roll in De Jordaan. Dit schreef ik in september van het
vorige jaar. Ik logeerde een nachtje, vooraf aan de Dam tot Dam–wandeltocht, bij
mijn oudste zoon Jelmer. Hij woont in deze gezellige en kleurrijke buurt. Het
was een zwoele, zomerse avond en we slenterden door De Jordaan. Op een gegeven
moment hoorden we vrolijke en luidruchtige Rock en Roll–klanken. Nieuwsgierig
namen we een kijkje. Een grote blauwe Amerikaanse slee fungeerde als podium.
Deze stond keurig geparkeerd op een druk kruispunt, met daarin drie musicerende
artiesten. Het verkeer lag stil en het toegesnelde publiek genoot. Dit moois kan
alleen maar in Amsterdam. Het was genieten van goeie muziek, helemaal
gratis. Echte Rock en Roll! Dat was dus in september 2011.

*** Momenteel is er een commercial op televisie. Daarin zien we Harry Slinger, bekend geworden met Drukwerk in een reclameclip van Brand New Day. Met zijn grootste hit uit de jaren tachtig “Je loog tegen
mij” neemt Harry het in de clip op tegen bekende pensioenbedrijven om aan te
geven dat het beter kan! Meer pensioen voor minder geld. Laat Harry Slinger nou
staan te zingen in dezelfde grote blauwe Amerikaanse slee, die ik in september
heb gespot.